وقتی یخچال طبیعی در آرژانتین شروع به ذوب شدن می کند ..
وقتی زاویه چرخش کره خاکی روز بروز بسمت عمود شدن می رود ..
وقتی سینه کش کوه رفته رفته سبز شده و خاک جانی دوباره میگیرد ..
اما چهره نوستالیژک تو کنار رفته و جای خویش را به کهنسالی و پژمردگی میدهد، نه اینکه باید انتظار آب شدن یخچالهای طبیعی درونت را داشته باشی، بلکه پنجره اتاقت را رو به سرمای کشنده میگشایی و انجماد و ریزش برگهای زردت را به نظاره می نشینی ...
کدامین انگیزشی در جهت پیشبرد اهداف بلند مدت، و حرکت رو به جلو، تو را وادار به احیای روح ِ جنگندگی خواهد کردددددد ... ؟؟
من، امروز، اینجا، پس لرزه های بزرگترین زمین لرزه زندگیم را تجربه می کنم .. !
صرفنظر از شهرت و پست نویسنده محترم، مطالعه این مطلب در خصوص سینمای کشورمان تحت عنوان « اسکار، اسکار که میگفتن همین بود! » شاید جالب باشد !