مثه یه پیاز که می ندازیش تو چرخ گوشت، و لـــــــــــــ هـــــــــــــ شده گیش رو با سوز و گداز می بینی و اشکات همینطوری بی پروا میان .. مثه یه تیکه یخ، که تو اتاق گرمته و بسرعت آبـــــــــــــــ می شه .. مثه یدونه شمع، که ذره ذره آب شدنش رو با چشای خودت داری می بینی و اگه بخوای بمونه و آب نشه، باید فوتش کنی تا خاموش بشه ... مثه تشنج ِ یه بیمار صرعـــــی که جلو خلق الله می افته رو زمینُ دست و پا می زنه .. یا مثه گریه عزیزای یه لوسمی ِ دو روزه که یه هفته هم دووم نمیآره ...
وختی تو کوچه خیابونو نیگا می کنیُ راه میری، وختی آدما رو میبینیُ و تنها یه چیز رو تو صورت تک تکشون تشخیص می دی، فقط دنبال یه چـــــــــــــــــاه می گردی که تا نصفه بدنت توش خم شیُ و با تک تک سلولات عــــــــررررررررربــــــــده بکشی توش ...
حالا این وسط مسطا کسی دید یا شنید که تو پاک قاطی کردی، نه مسئله ای حل میشه و نه تو تخلیه .. اما خوبه که معادلات طوری تغییر کنن که، صورت مسئله از این حالت دربیادُ همه برسن به این مطلب که :
یه دیونه وختی سنگ میندازه تو چاه، صدتا عاقلم جمع شن نمی تونن درش بیارن !!