۲۳۵

آری .. 

سوگـــواریت شبهــایـم را سیــاهپـوش 

و 

روزهـــایم را 

لبخنــد تلـــخ روزمــره گی خورشیــــد 

[ که هر روز بی فروغ تر می شود .. ] 

نمـــوده .. 

                                                   طلوعـــی دوبــــاره بایدتــــــ 

۲۳۴

نه هیچ قلمـــــی یــارای ترسیـــم رخـُــت را دارد 

و نه هیچ شـــانه ای تــاب تحمــل اشــک هایت .. 

اینجــــا ..

به تنهائی عــــزادار لحظات با هم بودنی را هستم 

که مـــــرگــــــ را به سُخـــره گرفته است !